Lao zi

Volgens de traditie is de Dao De Jing (Tao Te Ching is de oude spelling) geschreven door Lao-zi (oude spelling Lao-tse), de grondvester van het Taoisme. Als hij nog leefde zou hij erg opkijken als hij zag dat zijn denken nog steeds bestaat. Het is typerend hoe hij de geschiedenis verlaat: anoniem. Hij wil geen grootste toestanden, hij vertrekt stilletjes op zijn waterbuffel naar het Westen. Bij een grenspost wordt hij herkend door de grenswacht, die hem bijna smeekt zijn gedachten op papier te zetten. Uiteindelijk doet Lao-zi dat. Hij blijft twee dagen en schrijft alles op wat volgens hem van belang is. Kort en summier. Vooral uitgangspunten. Na 2 dagen vertrekt hij naar het Westen, waar de zon onder gaat, naar het land van de Onsterfelijken. Niemand heeft hem daarna nog gezien.

Dat hij op een waterbuffel zit, en niet bijvoorbeeld trots te paard zoals veel anderen, of in hemelse glorie ten hemel opstijgt, is niet zonder betekenis.

Reality-Bases

Beelden


In het basisboek van de Tao, de Tao Te Ching, worden voor de Tao verschillende metaforen gebruikt.  Soms wordt de Tao vergeleken met water: vloeiend, de laagste plek zoekend, voedend, meestal rustig. Ook wordt het beeld van de vrouw, de moeder gebruikt. Met hetzelfde element erin: zachtheid, flexibiliteit en voedend, leven gevend. Op andere momenten komt het beeld van het kind weer naar voren. Vanwege de spontaanheid, de gerichte kracht die een kind heeft, de puurheid en de directheid. Maar in de eerste ‘opvolger’ van de Tao Te Ching, de Zhuangzi, wordt de Weg van de Tao vaak vergeleken met zwerven en spelen. Met vrijheid en speelsheid dus.

Butterflies and turtle

Paradise is here

 

‘The future is here” 

 

In goede muziek gaan tekst, harmonie en melodie samen in hetzelfde gevoel. Tina Turner zong lang geleden al ‘Paradise is here’.  Over een vrouw die een man heeft die maar bezig is met toekomstplannen en grote ideeen. Terwijl zij het gevoel heeft dat het leven hier en nu er bij in schiet. ‘I don’t need to reach for no castels in the sky, just put your arms around me, devour me,  ’cause paradise is here. The future is now’

 

Man-looking-at-the-stars

Natuur

nature rules mocking-bird-against-the-rules-photos-animals-nature-kingfisher-funny-fishing-birds

Bij ons rijdt iedereen rechts. Is dat een waarheid? In Engeland rijdt men links. Dus zoiets is iets wat we met elkaar afgesproken hebben. Van heel veel dingen denken we dat het ‘waarheid’ is, of ‘normaal’ of ‘natuurlijk’. Terwijl dat niet zo is. Maar het beinvloedt ons wel. Als we een tijd in een omgeving zijn waarin veel van zulke kunstmatige ‘afspraken’ gelden, is het maar de vraag of we nog beseffen wat onze natuur is. Als we te lang in een omgeving verkeren waarin een overdaad aan dit soort (door onszelf gemaakte) mechanismes werken…. Denk aan een volle disco waar iedereen en de muziek door elkaar heen schreeuwt, aan een vol strand, een druk winkelcentgrum, gsm’s, een drukke baan…. Dan raken we gewend aan dit soort opgeklopte, overweldigend ritmes. En niet alleen dat. We worden er onderdeel van. Het neemt ons over……We denken dat DAT onze natuur is. We ervaren nog wel het voortrazende verkeer en het drukke levenstempo, maar niet meer ons eigen ritme, onze eigen harmonie. De cultuur heeft het overgenomen van de natuur. En daar betalen we een prijs voor.

104_thump

Golven

 

‘Golven waarom komt de Wind?’

‘Het komt om ons te laten ontwaken.’

‘Zee, waarom ben je blauw?’
‘Omdat de hemel in mij reflecteert’

‘Wind, wat doe je waardoor je de hele zee in passie brengt?’
‘Niets, ik kus alleen.’

‘Nacht, waarom treur je zo?’
‘Ik huil om de liefhebbende zielen die uiteen zijn geraakt.’

‘Golven waarom rijzen jullie als de wind komt?’
‘Om de boodschap te kunnen ontvangen die ze brengt.’

‘Nacht, wat maakt je zo mooi?’
‘De komst van de maan, die wijsheid brengt.’

Een prachtige dialoog met de natuur van de Soefi Inayat Khan.

 

Een schaatstrainer zei eens: ‘Ik leer mijn rijders: ‘Tijdens een wedstrijd ben je in gesprek met het ijs.”  Hij bedoelde daarmee dat ze EEN moesten worden met het ijs, omdat ze ervan afhankelijk waren en het zo beter aanvoelden, gemakkelijker in een cadans kwamen.’ Datzelfde idee hadden en hebben veel natuurvolkeren ook: in gesprek zijn met de natuur. Natuurlijk niet om er een wedstrijd mee te kunnen winnen, maar om de ziel van wezenlijke dingen te kunnen ontdekken – en uit respect. Daaruit is deze prachtige dichtkunst voortgekomen.

cropped-Oceaanbad.jpg

Uitzicht

Het personeel van een bedrijf in een hoge kantoorflat in Ontario, Canada, mocht beslissen hoe de tuin, daar ver beneden, zou worden ingericht. Zij kozen voor het yin-yang symbool. Gras, aarde, evenwicht.