De Weg

Zwerven

Mantelmeeuw

Zwerven

Van de onaanraakbare dingen zijn meeuwen de mooiste

vlak boven de golven, ons
kielzog langzaam kruisend
geen doel, geen spoor, geen
toekomst of afkomst te zien.
Een zwerver, anoniem. Even
een heuvel van lucht over,
dan trekt hij de draad van
zijn vlucht weer recht, zijn
hartslag wiekslag, een beweging
die zich onbewogen losmaakt
van wat hem vastlegt.

(vrij naar Theo de Jong)

do_not_stand_at_my_grave

Do not stand…

Dit ontroerende gedicht wordt veel voorgelezen als iemand overleden is. Het is gemaakt aan de keukentafel door een eenvoudige Amerikaanse huisvrouw, Mary Elizabeth Frye. Het gedicht IS niet alleen ‘tao’, ook de manier waarop het ontstond is ‘tao’: spontaan en heel natuurlijk. Ze zal zich waarschijnlijk niet eens bewust zijn geweest van het feit dat haar gedicht zo precies het hart van de tao weergeeft. De tao is, om te beginnen, de enige levenshouding ter wereld die zichzelf als de moeder van alle dingen ziet. Godsdiensten gaan altijd uit van een vaderbeeld bvb. Daar vloeit een heel ander waarden en normenpatroon uit voort. Dit gedicht heeft dus niet toevallig veel troostends.

Daarnaast beschrijft het ook de spiritualiteit van de tao: na onze dood keren we weer terug naar de ‘moeder’ – de tao, de bron van alles wat bestaat, en transformeren we in iets anders. (Let wel, dit is niet een vorm van reíncanatie, zoals de Boeddhisten het kennen).